اضطراب جدایی در کودکان و شیوه برخورد والدین

اضطراب جدایی در کودکان و شیوه برخورد والدین
مقدمه
این موضوع از مسائل مهم در مشاوره و آموزش خانواده است و معمولاً لازم است به جای نگاه تکعلتی، مجموعهای از عوامل فردی، خانوادگی، آموزشی و اجتماعی در نظر گرفته شود. شناخت زمینه، سن و شرایط زندگی به ما کمک میکند بین یک واکنش طبیعی و مشکلی که نیاز به مداخله تخصصی دارد تفاوت بگذاریم. اضطراب جدایی در بسیاری از کودکان دیده میشود و هنگام ورود به مهد یا مدرسه ممکن است به شکل گریه و چسبیدن به والد ظاهر شود. مقداری نگرانی در موقعیتهای جدید طبیعی است؛ اما وقتی ترس شدید و مداوم باشد و خواب، مدرسه یا فعالیتهای روزمره را مختل کند، نیازمند توجه است. واکنش والد باید همدلانه اما اطمینانبخش باشد. خداحافظی کوتاه، روشن و قابل پیشبینی معمولاً بهتر از جدایی طولانی و پرتنش است. میتوان جداییهای کوتاه را بهتدریج تمرین کرد و برنامه ثابتی برای زمان جدایی و بازگشت ایجاد نمود. داشتن وسیلهای آشنا نیز در بعضی کودکان احساس امنیت ایجاد میکند. والد بهتر است به جای گفتن «چیزی نیست» احساس کودک را بپذیرد و همزمان بر توانایی او برای کنار آمدن تأکید کند

اهمیت موضوع
اهمیت این موضوع در آن است که سلامت روان فقط نبود بیماری نیست؛ بلکه توانایی فرد برای یادگیری، برقراری رابطه، مدیریت هیجان و کنار آمدن با فشارهای زندگی را نیز شامل میشود. به همین دلیل، پیشگیری و آموزش مهارتها در کنار درمان اهمیت دارند. ر بهتدریج انجام شود و از مقایسه و انتظارهای غیرواقعبینانه پرهیز گردد. همچنین باید تفاوت میان یک مشکل گذرا و الگویی که برای مدت طولانی ادامه دارد در نظر گرفته شود. در صورت تداوم مشکل، شدت زیاد علائم یا اختلال قابل توجه در عملکرد تحصیلی، خانوادگی و اجتماعی، مراجعه به روانشناس یا مشاور واجد صلاحیت توصیه میشود. استفاده از منابع علمی معتبر و پرهیز از خوددرمانی نیز اهمیت دارد.
عوامل مؤثر
عوامل مؤثر میتوانند شامل ویژگیهای رشدی، سبک ارتباطی خانواده، تجربههای مدرسه، کیفیت خواب، روابط همسالان، فشارهای محیطی و مهارتهای مقابلهای باشند. در کودکان و نوجوانان، ارزیابی باید متناسب با مرحله رشد و با مشارکت خانواده و در صورت لزوم مدرسه انجام شود. یهای کوتاه را بهتدریج تمرین کرد و برنامه ثابتی برای زمان جدایی و بازگشت ایجاد نمود. داشتن وسیلهای آشنا نیز در بعضی کودکان احساس امنیت ایجاد میکند. والد بهتر است به جای گفتن «چیزی نیست» احساس کودک را بپذیرد و همزمان بر توانایی او برای کنار آمدن تأکید کند. اگر اضطراب با امتناع از مدرسه، کابوس، علائم جسمانی یا اختلال جدی همراه باشد، ارزیابی تخصصی توصیه میشود. از نظر عملی، خانواده و مربیان میتوانند این موضوع را با هدفهای کوچک، گفتوگوی منظم و بررسی پیشرفت هفتگی دنبال کنند. بهتر است تغییر رفتار بهتدریج انجام شود و از مقایسه و انتظارهای غیرواقعبینانه پرهیز گردد
راهکارهای عملی
برای شروع میتوان یک یا دو هدف کوچک و قابل اندازهگیری تعیین کرد، رفتار و شرایط ایجادکننده آن را ثبت نمود و تغییرات را به صورت هفتگی بررسی کرد. گفتوگوی بدون قضاوت، تقویت رفتار مطلوب، نظم در برنامه روزانه و استفاده از حمایت اجتماعی از راهکارهای عمومی مفید هستند. راهکار دقیق باید بر اساس مشکل و ارزیابی فردی انتخاب شود. ئم جسمانی یا اختلال جدی همراه باشد، ارزیابی تخصصی توصیه میشود. از نظر عملی، خانواده و مربیان میتوانند این موضوع را با هدفهای کوچک، گفتوگوی منظم و بررسی پیشرفت هفتگی دنبال کنند. بهتر است تغییر رفتار بهتدریج انجام شود و از مقایسه و انتظارهای غیرواقعبینانه پرهیز گردد. همچنین باید تفاوت میان یک مشکل گذرا و الگویی که برای مدت طولانی ادامه دارد در نظر گرفته شود. در صورت تداوم مشکل، شدت زیاد علائم یا اختلال قابل توجه در عملکرد تحصیلی، خانوادگی و اجتماعی، مراجعه به روانشناس یا مشاور واجد صلاحیت توصیه میشود. استفاده از منابع علمی معتبر و پرهیز از خوددرمانی نیز اهمیت دارد.

نقش خانواده و والدین
خانواده میتواند با ایجاد محیط امن، مرزهای روشن، توجه به احساسات و الگوسازی رفتاری، نقش مهمی در پیشگیری و بهبود داشته باشد. حمایت به معنی انجام دادن همه کارها به جای فرد نیست؛ هدف باید افزایش تدریجی استقلال، خودتنظیمی و مسئولیتپذیری باشد. ند توجه است. واکنش والد باید همدلانه اما اطمینانبخش باشد. خداحافظی کوتاه، روشن و قابل پیشبینی معمولاً بهتر از جدایی طولانی و پرتنش است. میتوان جداییهای کوتاه را بهتدریج تمرین کرد و برنامه ثابتی برای زمان جدایی و بازگشت ایجاد نمود. داشتن وسیلهای آشنا نیز در بعضی کودکان احساس امنیت ایجاد میکند. والد بهتر است به جای گفتن «چیزی نیست» احساس کودک را بپذیرد و همزمان بر توانایی او برای کنار آمدن تأکید کند. اگر اضطراب با امتناع از مدرسه، کابوس، علائم جسمانی یا اختلال جدی همراه باشد، ارزیابی تخصصی توصیه میشود
چه زمانی مراجعه به متخصص لازم است؟
اگر مشکل شدید، مداوم یا رو به تشدید باشد، یا در عملکرد تحصیلی، خانوادگی، اجتماعی، خواب یا فعالیتهای روزانه اختلال ایجاد کند، ارزیابی تخصصی اهمیت دارد. در موارد خطر فوری، خشونت، یا صحبت درباره آسیب به خود، کمک فوری و حرفهای باید در اولویت قرار گیرد. ر بهتدریج انجام شود و از مقایسه و انتظارهای غیرواقعبینانه پرهیز گردد. همچنین باید تفاوت میان یک مشکل گذرا و الگویی که برای مدت طولانی ادامه دارد در نظر گرفته شود. در صورت تداوم مشکل، شدت زیاد علائم یا اختلال قابل توجه در عملکرد تحصیلی، خانوادگی و اجتماعی، مراجعه به روانشناس یا مشاور واجد صلاحیت توصیه میشود. استفاده از منابع علمی معتبر و پرهیز از خوددرمانی نیز اهمیت دارد.
نتیجهگیری
رویکرد مناسب در مشاوره، به جای برچسبزنی، بر شناخت مسئله، عوامل زمینهای، آموزش مهارت و پیگیری تغییر تمرکز دارد. استفاده از منابع علمی و همکاری میان فرد، خانواده و متخصص میتواند احتمال رسیدن به نتیجه پایدار را افزایش دهد. یی او برای کنار آمدن تأکید کند. اگر اضطراب با امتناع از مدرسه، کابوس، علائم جسمانی یا اختلال جدی همراه باشد، ارزیابی تخصصی توصیه میشود. از نظر عملی، خانواده و مربیان میتوانند این موضوع را با هدفهای کوچک، گفتوگوی منظم و بررسی پیشرفت هفتگی دنبال کنند. بهتر است تغییر رفتار بهتدریج انجام شود و از مقایسه و انتظارهای غیرواقعبینانه پرهیز گردد. همچنین باید تفاوت میان یک مشکل گذرا و الگویی که برای مدت طولانی ادامه دارد در نظر گرفته شود. در صورت تداوم مشکل، شدت زیاد علائم یا اختلال قابل توجه در عملکرد تحصیلی، خانوادگی و اجتماعی، مراجعه به روانشناس یا مشاور واجد صلاحیت توصیه میشود. استفاده از منابع علمی معتبر و پرهیز از خوددرمانی نیز اهمیت دارد.